José Hernández

Inżynier NASA José M. Hernández marzył o locie w kosmos, odkąd dowiedział się, że pierwszy Amerykanin pochodzenia latynoskiego został wybrany do misji kosmicznej. „Pieliłem rząd buraków cukrowych na polu w pobliżu Stockton w Kalifornii, gdy w radiu tranzystorowym usłyszałem, że Franklin Chang-Diaz został wybrany do Korpusu Astronautów” – wspomina Hernández, który był wtedy w ostatniej klasie liceum. „Już wtedy interesowałem się nauką i inżynierią, ale w tamtym momencie powiedziałem sobie: ‘Chcę polecieć w kosmos’. Od tamtej pory codziennie dążyłem do realizacji tego celu”. Jego ciężka praca przyniosła efekty – w 2004 roku został wybrany do rozpoczęcia szkolenia jako specjalista ds. misji w ramach programu kandydatów na astronautów.

Hernández, jedno z czworga dzieci rodziny imigrantów z Meksyku, która zajmowała się rolnictwem, nauczył się angielskiego dopiero w wieku 12 lat. Większość dzieciństwa spędził w tzw. „obwodzie kalifornijskim”, podróżując z rodziną z Meksyku do południowej Kalifornii w marcu, a następnie pracując w gospodarstwach w rejonie Stockton, zbierając truskawki i ogórki, aż do listopada. Zimą wracali do Meksyku, a wiosną cykl zaczynał się od nowa. „Niektóre dzieci mogłyby pomyśleć, że to fajne przygody”, śmieje się Hernández. „Nam jednak przyszło pracować – to nie były wakacje”.

Po ukończeniu szkoły średniej w Stockton, Hernández rozpoczął studia na University of the Pacific w Stockton, uzyskując dyplom inżyniera elektryka, a następnie otrzymał pełne stypendium na studia magisterskie na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara. W 1987 roku rozpoczął pełnoetatową pracę w Lawrence Livermore National Laboratory, gdzie wcześniej odbywał staż.

W Lawrence Livermore Hernández zajmował się przetwarzaniem sygnałów i obrazów w radarowym obrazowaniu, tomografii komputerowej oraz obrazowaniu akustycznym. Później pracował nad opracowaniem ilościowych metod analizy obrazów rentgenowskich dla programu laserów rentgenowskich, stosując je w fizyce medycznej. Współtworzył pierwszy pełnoekranowy cyfrowy system mammograficzny, który pozwalał na wcześniejsze wykrycie raka piersi w porównaniu z ówcześnie stosowanymi technikami analogowymi. Za tę pracę otrzymał liczne nagrody. Współpracował również międzynarodowo, reprezentując Lawrence Livermore i Departament Energii USA w kwestiach związanych z nierozprzestrzenianiem broni jądrowej w Rosji.

Podczas procesu aplikacyjnego na astronautę Hernández spotkał się z komisją oceniającą, w tym ze swoją pierwotną inspiracją – Franklinem Chang-Diazem. „Było dziwnie być ocenianym przez osobę, która zainspirowała mnie do podjęcia tej drogi”, wspomina Hernández. „Jednak szybko zdałem sobie sprawę, że mieliśmy wiele wspólnych doświadczeń – podobne dzieciństwo i te same trudności językowe. To dodało mi pewności siebie. Wszelkie bariery, które napotkałem, on już pokonał”. Uśmiecha się i dodaje: „Teraz moja kolej!”.